Soms is een wandeling geen route, maar een moment.
Een plek waar je blijft staan omdat de natuur zegt: hier is genoeg.
De wandeling begon vanochtend in de besneeuwde duinen bij de ingang aan de Zandvoortselaan.
Mijn plan was eenvoudig: rustig lopen, kijken wat de winter liet zien.
Maar al snel kwam ik niet verder dan het Renbaanveld.
De omgeving was stil. Takken droegen een dun laagje sneeuw, het gras was zacht bedekt en de lucht leek elk geluid te dempen.
Daar, tussen de bomen, stond hij.
Een damhert, rustig, waakzaam, aanwezig.
Ik bleef op afstand staan.
Niet om dichterbij te komen, maar om deel te worden van het moment.
Het hert keek, luisterde, en bleef.
Geen vlucht. Geen onrust. Alleen wederzijds observeren.
Dit zijn de momenten die mij leren wat ethische natuurfotografie werkelijk is:
niet het zoeken naar het perfecte beeld, maar het respecteren van het leven dat zich voor je afspeelt.
Ik hoefde niet verder te lopen.
De wandeling was hier compleet.
In de stilte van het Renbaanveld werd de ontmoeting belangrijker dan de route.
En de foto slechts een herinnering aan dat ene rustige ogenblik in de winterse duinen.
Reflectie
Fotograferen is soms vooral leren stoppen.
En luisteren naar wat de natuur al laat zien.