Een dag vol verwondering bij Valk Roofvogels – Lunteren, 18 november

Soms heb je van die dagen waarop alles klopt.
Op 18 november was ik opnieuw te gast zijn bij Valk Roofvogels in Lunteren, een locatie die voor mij altijd voelt als thuiskomen.
De sfeer, de mensen, de ruimte en vooral de rust waarmee de vogels worden gepresenteerd — het kwam allemaal weer prachtig samen. Het was precies die combinatie die deze dag tot een van de meest geslaagde momenten van dit najaar maakte.

Vanaf het eerste moment hing er een bijzondere ambiance: herfstlicht dat zacht door de bomen viel, een vleug frisse boslucht, en de gedempte stilte die alleen doorbroken wordt door het suizen van vleugels. Voor een natuurfotograaf is er niets inspirerender.

De roofvogels waren in topvorm en lieten zich op allerlei manieren bewonderen. Van intense blikken tot krachtige landingen — elke ontmoeting vertelde zijn eigen verhaal. Dankzij de professionele en vertrouwde begeleiding van Bettine en Gerard kregen we opnieuw de kans om dicht bij deze indrukwekkende dieren te komen, zonder dat het onnatuurlijk of opgezet voelde. Alles ademde respect voor de vogels.

Voor mij persoonlijk is het altijd een balans tussen techniek, observatie en gevoel. Juist daar, in Lunteren, komt dat perfect samen. De foto’s die op deze dag zijn ontstaan — van uilen tot arenden — ademen precies die sfeer uit. Je ziet het in de ogen, je voelt het in de kleine details.

In deze nieuwsbrief deel ik een selectie van beelden die de magie van deze dag het best vangen.
De bijschriften bij de foto’s heb ik geselecteerd uit de teksten die ik eerder maakte voor de socialmedia-posts van deze bijzondere soorten en momenten.

“De blik die door je heen snijdt”

Er zijn van die momenten waarop tijd even lijkt te bevriezen.
Toen deze steenarend me aankeek, voelde het alsof hij dwars door de lens — en door mij heen — keek.
Die goudgele ogen… scherp als de eerste zonnestraal die de nacht openbreekt.
Een blik die geen vragen stelt, geen uitleg nodig heeft, maar duidelijk maakt:
Dit is mijn wereld. Jij bent slechts te gast.

Herfststilte… en één paar ogen dat alles ziet. 🍂🦉
Een moment tussen de bladeren, gevangen in puur herfstlicht.

“Herfst fluistert. De uil luistert.”

Met zijn vleugels breed gespreid vormt de havik een levende muur van veren en kracht. Niet alleen om zijn prooi aan het zicht te onttrekken, maar vooral om te laten zien: dit is van mij. In de natuur is geen moment zeker, en elke maaltijd is het resultaat van focus, snelheid en instinct.

Terwijl de wind door zijn overvleugelde houding speelt, houdt hij zijn blik strak op de omgeving gericht. Elke beweging, elk schaduwspel wordt gezien en gewogen. Zijn prooi ligt veilig in de schaduw van zijn machtige gestalte — bewaakt door pure vastberadenheid.

Dit is geen wreedheid, dit is natuur. De havik toont hier de ultieme combinatie van beheersing en bescherming: de stilte vóór het eten, de waakzaamheid die leven mogelijk maakt.
En zo ziet het er dan aan de andere kant uit ..


Soms vliegt wijsheid niet, ze glijdt.
De laplanduil — icoon van het hoge noorden — beweegt alsof hij door de lucht geschreven is. Elke veer ontworpen voor absolute stilte, elke blik vol eeuwenoude instincten.

Wanneer hij zo laag over het water trekt, zie je niet alleen een vogel… je ziet een eeuwenoud verhaal, verpakt in veren en precisie.

Dit soort momenten herinneren je eraan waarom we vroeg opstaan, kou trotseren en wachten: omdat de natuur soms beloont met iets dat bijna magisch voelt.

Hij ziet alles… zelfs wanneer jij denkt dat het stil is.
De kerkuil zit roerloos op zijn houten uitkijkpost, de mol nog stevig onder zijn klauw. Zijn zwarte ogen lijken je niet alleen te bekijken — ze lijken dwars door je heen te kijken.

Terwijl het water achter hem zacht rimpelt, bewaart hij die stille waardigheid die alleen uilen hebben… een mengeling van elegantie en pure efficiëntie.

Met een beheerste landing neemt hij zijn plek in, de blik scherp en onverstoorbaar.
Zijn vleugels nog half gespreid, als een levende herinnering aan de kracht die hem zo moeiteloos draagt.

In dit ene moment toont hij alles: focus, rust en de stille dominantie van een echte jager.
Een beeld waarin de natuur niet vraagt om aandacht, maar deze vanzelf krijgt.
"Stilte wordt kracht…
wanneer een roofvogel landt."

Na een dag vol indrukwekkende vleugelslagen en stoere roofvogels is het juist dit kleine muisje dat ons met een glimlach naar huis stuurt.
Verscholen tussen pluimen en sprietjes laat hij zien dat de natuur niet alleen groots, maar ook heerlijk aandoenlijk kan zijn

Ik kijk er naar uit om ooit een keer terug te gaan als er sneeuw ligt of bij een zonsopkomst sessie, weer een dag om naar uit te kijken.

Dank voor het lezen en groet,
Klaas de Vries